நல்லதோர் வீணை செய்தே

வடபழனி முருகன் கோவிலுக்குப்போகும் தெரு நெடுக பக்தி,பக்தி சார்ந்த கடைகள். மெலிதான குரலில் பக்தர்களை அழைக்கும் கடைக்காரர்கள்.கார்களில் வந்திறங்கும் மேட்டுப்பக்தர்களுக்கென அழகுற நிர்மானிக்கப்பட்ட பக்தி ஸ்தாபனம்.பளிங்குத்தரை துருப்பிடிக்காத உலோகங்களிலான கிராதிகள் கொண்ட தடுப்புச்சுவர்கள்.அழுக்கு தூசி அதுசார்ந்த எதுவும் கண்ணில் படாத முருகனின் ஆலயம்.
அடித்தட்டு மக்கள் புழக்கமில்லாததால் முருகனுக்கு பெரிதாக வேண்டுதல்கள் ஏதுமற்ற பொழுதுபோக்கு தரிசனம் தருவது மட்டும் தான் பிரதான காரியம்.உருமிமேளம்,குலவைச்சத்தம்,அன்பென்றால் கூட ஆங்காரத்தோடு கூடிய அன்பு,சின்னச்சின்னச்சண்டைகள்,சிதறுகிற தேங்காய்,பூ பத்தி சந்தணமணத்தோடு பொங்குகிற சக்கரைப்பொங்கல் வாழ்நாள் முழுக்க இவைகள் தான் வழிபாட்டுத்தலமாகி இருந்ததால்.
வடபழனி கோவில் எதோ அறியாத பணக்காரப்பங்களாவுக்குள் நுழையும் உணர்வைக்கொடுத்தது.

அங்கே முழுக்கால்சராய் அணிந்த சேவைக்காரர்கள் இரண்டு மூன்று பேர் இருந்தார்கள்.கால் சரிவர இயங்காத,பேசவராத பார்வைப்புலன் இல்லாத அந்த மாற்றுத்திறனாளிகள் குங்குமம்,விபூதியை கீழே போடாமல் எடுத்துச்செல்ல காகிதங்கள் கொடுத்தும்,அவர்கள் தரும் சில்லறைகளை வாங்கிக்கொண்டும் கோவில் பிரகாரம் முழுக்க வியாபித்திருந்தார்கள்.அத்தோடு கூட சீர்காழியின் உயிர் உருக்கும் குரலும் அந்த கோவில் முழுக்க வியாபித்திருந்தது.தங்கச்சி சின்னப்பொன்னு தலை என்ன சாயுது,வஞ்சகன் கண்ணனடா கர்ர்ர்ர்ணா,சின்னஞ்சிறு பென்போலே சிற்றாடை இடையுடுத்தி இப்படிக்காலத்தோடு இனிப்புத்தடவிய கீதங்களை கேட்டுக்கொண்டே கிடக்கலாமெதுவும் ஒட்டாத போது அந்தக்குரல் மொத்தமாக வந்து ஒட்டிக் கொள்ளாதா.

வெளி வந்து டெரக்கோட்டாவில் வடிவமைக்கப்பட்ட இரண்டு குட்டிப் பாண்டங்கள் வாங்கினோம்.பளீரென்ற செம்மண்ணில் செய்த அந்த சாம்பிராணி குடுவையைக்கையில் வாங்கியதும் பேராசிரியர் ரவிச்சந்திரனின் சூரியச்சக்கரம் என்கிற கவிதையும்,எங்க ஊர் முத்துவேல் செட்டியாரும் நினைவுக்கு வந்தார்கள்.வண்டி நிறைய்ய மண்பானைகள் கவிழ்ந்திருக்கும்.மேக்காலின் நுனியில் செட்டியாரின் மனைவி செட்டியாரம்மா உட்கார்ந்திருப்பார்.செட்டியார் மாடுகளோடு கூட நடந்து ஊருக்குள் வருவது கண்கொள்ளாக் காட்சியாயிருக்கும். பானைகளின் மகத்துவம் சொல்லி அதைக்கவிழ்த்தி அட்காட்டி விரலை மடக்கி தட்டுகிற ஓசை கணீர் கணீரென்று கேட்கும். ’இந்தா தாயி
படக்குனு உருவாத கேட்டா எடுத்துத்தருவேனெ’ன்று புகை மணக்கும் மண்சட்டிகளை பிள்ளைகளிப் போல கவனித்துக்கொள்வார்.

கடையை விட்டு வெளிவந்த போது ஒரு பிச்சைக்காரக்கிழவியை ஒரு வேஷ்டி உடுத்திய ஆள் உருட்டுக்கட்டையால் அடித்து விரட்டிக்கொண்டிருந்தார்.அவள் சென்னைத்தமிழில் அர்ச்சனை பண்ணிக்கொண்டே அந்த இடத்தை விட்டு ஓடினாள்.வற போற சேவார்த்திககட்ட பைய இயுக்கா,துட்டுக்குடுக்கலேண்ணா பேஜார் பண்றா என்று சொல்லியபடி இன்னும் கெட்டவார்த்தைகள் சொன்னார்.
அவர் அங்கிருந்து போனதும் இவன நேத்து கடக்காரங்க அடியான அடி அடிச்சாங்க இன்னிக்கி பாருங்க இது பேஜார் பண்ணுது என்று கடைக்காரர் சொன்னார். கோவிலுக்கு வந்த பக்கத்து தெரு பெண்பக்தர் ஒருவர். இவுரு யார் தெர்தா நம்ப பாரதியாருக்கு பேரப்புள்ள,
பாவம் இப்படி ரோட்டுல அலையுது என்று சொல்லிக்கொண்டே அங்கிருந்து கடந்து போனார்.கையில் வைத்திருந்த நினைவுகள் நொறுங்கிப்போக அங்கிருந்து உடனே காலிபண்ணிக்கொண்டு வீடு வரவேண்டியதாயிற்று.  

கீழே கிடந்த உளியின் சிற்பி.

ஷாஜஹான் மாமாவின் ’கருவேல மரங்கள்’ சிறுகதையை நினைவுபடுத்தியபடி அவர் வந்தார்.வசல் வரை வந்து கொஞ்சம் தயங்கி நின்றார் யாரோ ஊர்லருந்து வந்துருருக்காங்க சொல்லி எழுப்பிவிட்டாள். அவர்தான் பாக்கியத்தாத்தா.முப்பதுவருடமாகப்பார்த்த அதே தலைப்பாகை.குளிக்கும்போது கூட கழற்றமாட்டார்.சாப்பிடும்போது தலைத்துண்டை எடுத்து மடியில் வைத்துக்கொண்டு சாப்பாட்டுக்கு மரியாதை செய்வது பொதுவாக கிராமத்து வழக்கம். ஆனால் பாக்கியத்தாத்தா அப்போதும் கழற்ற மாட்டார்.
கவசகுண்டலம் போல கூடவே இருக்கும் ஒரு மஞ்சப்பை.இரண்டு உளி.
ஒரு சுத்தியல்.சாப்டுறீகளா என்றதும் தலைகவிழ்த்து மௌனம் காத்தார்.சாப்பாட்டு மேஜையில் வைத்த பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இடத்தில் மஞ்சப்பையை வைத்துவிட்டு கீழே உட்கார்ந்தார்.மிச்சமிருந்த மூன்று ஆப்பமும் கொஞ்சம் தேங்கய்ப்பாலும் வைத்தாள் கூட்டிப்பிடித்தால் ஒரு கவளத்துக்கு வராது.ஆனாலும் அவருக்கு பதவிசாய் நுனிக்குச்சாப்பிட வராது.மதியத்துக்கு ஆக்கி இறக்கிய சுடுச்சோத்தில் கொஞ்சம் வைத்தாள். பின்னும் வைத்தாள்.அவருக்கு வயிறு நிறைந்திருக்காது.ஆனாலும் மனசு நிறைந்திருந்தது.

விடு விடுவென்று க்ரைண்டரில் இருக்கிற கல்லை எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்குப்போய் வேப்பமரத்தடியில் உட்கார்ந்துகொண்டார். உளிச்சத்ததுக்கு பயந்து காகங்கள் மிரண்டு பறந்து ஓடியது.தெருவில் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகள் ஓடிவந்து அருகிருந்து வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.தாத்தா அவர்களோடு பழக்கம் பேசினார்.ஒரே சிரிப்புச் சத்தமாகக்கேட்டது. ’தாத்தா அது எள்ளுக்ஞ்சியில்ல எல் கே ஜீ.’ தென்னம்பட்டையில் நாலு இதழ் உருவி ஆளுக்கொரு பீப்பியும் பொம்மையும்
செய்துகொடுத்தார்.கடைக்கு வந்த எஞ்சீனியரின் மனைவி

’இந்தாப்பா க்ரைண்டர் கொத்த எவ்வளவு’

என்று கேட்டார். தாத்தா அவர் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் குழந்தைகளோடு பழமை பேச ஆரம்பித்தார்.

‘இந்தாப்பா ஒன்னியத்தான காதுல விழல கூலி எவ்வளவு’
’இல்ல தாயி கூலிக்கு கொத்துறதில்ல’
’பின்ன’
அதற்குள் வீட்டுக்குள்ளிருந்து பிரேமாவதி ஓடிவந்து
’ரமேஷம்மா அது எங்க வீட்டுக்காரரோட தாத்தா’
என்று சொன்னதும்
‘சாரி பெரியவரே’

என்று சொல்லிவிட்டு அவளை ஒரு முறை உற்றுப்பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தார்.குழந்தைகளுக்கு இந்த சம்பாஷனையில் எந்த நாட்டமுமில்லை. அவர் கையில் படிந்திருந்த கருங்கல் தூசியைப் பார்த்தார்கள். குழவிக்கல்லில் மீது உதடு குவித்து தாத்தா ஊதியதும்  ஒரு பெரிய்ய பெருமூச்சின் சத்தம் கேட்டது. அதிலிருந்து கிளம்பிப் பறந்த துகள்களோடு சிறுவர்கள் காற்றில் பயணமானார்கள். தாத்தா எழுந்து கொல்லைப்பக்கம் போய் ஒரு பீடி பற்றவைத்துக் கொண்டு நின்றார். ரமேசு அந்த நேரம் கீழே கிடந்த உளியெடுத்து குழவிக்கல்லில் வைத்து அடித்துக்கொண்டிருந்தான். ’தம்பி சின்னவரே கீழ போடுங்க கையிலபட்டுச்சி ரத்த வந்துரும்’ கூட இருந்த குழந்தைகள் நான் நீயெனப்போட்டி போட்டுக்கொண்டு சுத்தியல் கேட்டன.இன்னொருவன் வெறும் உளியெடுத்து குழவிக்கல்லில் அடித்துக்கொண்டிருந்தான். பாதிப்பீடியை கீழே போட மனசில்லாமல் தூக்கியெறிந்துவிட்டு ஓடிவந்து குடுங்க சின்னவரே குடுங்க என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் பாக்கியத்தாத்தா.

திரும்பவந்த ரமேசம்மா  ’டாய் ரமேஷ்  இண்ட்டிசண்ட் ராஸ்கல் கிவ் த ஹாம்மர்’ என்று அரட்டிக்கொண்டே வந்தாள். கையைப்பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போனாள். கையிலிருந்த பொம்மையும் பீப்பியும் கீழே விழுந்தது குனிந்து எடுக்கப்போனான். குனிய விடாத படிக்கு லாவகமாக கூட்டிக்கொண்டு போனாள். ரமேசு திரும்ப திரும்ப பார்த்துக்கொண்டே போனான். பொம்மை பீப்பியும் அழுதுகொண்டே கீழேகிடந்தது.தாத்தா இன்னொரு பீடி பற்றவைத்து ஆழமாகப்புகை விட்டார்.

திங்கள் கிழமை காலையில் பள்ளி வாகனங்களும் ரிக்‌ஷாக்களும் ஆட்டோக்களுமாக குதூகலத்தை அடைத்துக்கொண்டு அந்த வீதி பரபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது.அந்த மஞ்சள் நிற பள்ளிவாகனம் நின்றது ரமேசு கீழே இறங்கினான்.கீழேகிடந்த பொம்மையையும் பீப்பியையும் எடுத்துக்கொண்டு அங்கிள் போகலாமென்றான். ப்பீப்பி சிரித்தது பொமை குதித்துக் குதித்து ஆடியது.

வடிவில் சிறிது எப்போதும் அழகு

சின்னச்சின்ன செப்புக்குடம்
சீசா மூடிகள் தான் சாப்பட்டுத்தட்டு
சீனிக்கற்கள் சேர்த்து வைத்த அடுப்பு
விலையில்லாமல் விளைந்தமணல் அரிசி
வேலி இலையில் நீரூற்றி வெஞ்சணம்.

வேப்பமரத்து நிழலில் வீடுகட்டி
என் மகள், எதிர்வீட்டுப்பிள்ளைகள்
சுவர்களை இடித்து உறவாகிக்கொண்டன
சுடுவதாகப் பாவணை காட்டி சோறு வடித்தாள்
அத்தானைச் சாப்பிட அழைத்தாள், சுடவே இல்லை

 பசிக்கிறதென்று பாவணை காட்டி சிறுவனானேன்
விலகிப்போங்கள் வீடிடிந்து விடும் என்றாள்.